แสงของพระอาทิตย์

บางทีการนิ่งเงียบอาจไม่ใช่ทางแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ  แต่ดูเหมือนกลายเป็นการแก้ไขปัญหาที่ปลายเหตุซะมากกว่า  เมื่อวานนี้ฉันอดใจไม่ได้  ด้วยความรักที่มีต่อเค้ามากมายเหลือล้นเกิน  ฉันเป็นคนส่งข้อความไปหาเค้า  สั้น ๆว่า  "ฝันดีนะค่ะ"  เค้าก็ยังดีมีแก่ใจส่งกลับมา  "อย่าลืมทานยา  ฝันดีนะ"  อาจจะเป็นเพราะคาดหวังกับสิ่งอยากได้มากเกินไป  ตอนแรกฉันเข้าใจว่าพี่เค้าน่าจะโทรกลับมาหาฉันบ้าง  เพราะปกติเวลาทะเลาะกันเค้าจะให้ฉันเรียนรู้สักพัก  แล้วสุดท้ายเราก็จะกลับมาหวานกันเหมือนเดิม 

 

เฮ้อ...ไม่รู้อะไรดลใจ  ฉันส่งกลับไปว่า...  "ฉันไม่ได้กินยาแต่เมื่อวานแล้ว  ขอบคุณที่เป็นห่วง"  เค้าก็ดีส่งมาอยู่นะว่า..."วันนี้ก็อย่าลืมกิน  ดูแลตัวเองด้วย"  อืม...ฉันก็ไม่ได้ส่งอะไรกลับไปหรอก  มีแต่ไปบ่นให้เพื่อนฟังว่าเรื่องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้  เพื่อนคนแอบรำคาญในใจ  แต่นะแค่อยากระบายให้ใครสักคนก็ได้รับฟังเราบ้าง

 

 

 

วันนี้ฉันตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่ส่ง  จะไม่โทร  ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเป็นผลดีหรือผลร้ายที่จะเกิดขึ้นกันแน่  บางครั้งที่เงียบๆ กันสักพักอาจแค่อยากจะได้เวลาคิดไตร่ตรองอะไรบางสิ่งบางอย่างที่ได้ทำลงไป  แต่ครั้นเงียบ ๆ ไปนาน ๆ สิ่งที่จะเกิดขึ้นคือความไม่เข้าใจและกลายเป็นจุดจบของเราก็ได้  ใครจะไปรู้